Co roku ponad 100 000 000 ludzi zapada na klinicznie rozpoznawalną depresję. Światowa Organizacja Zdrowia uplasowała ją na czwartym miejscu najpoważniejszych problemów zdrowotnych świata. Diagnoza stawiana jest coraz młodszym osobom. Tendencja ta może mieć różne przyczyny: czulsze metody diagnostyczne, wzrost liczby pacjentów szukających pomocy medycznej, ale też po prostu więcej sytuacji stresowych pojawiających się w naszym życiu.

O co chodzi z tą depresją? 🧐 Wiadomo, każdy z nas odczuwa do czasu do czasu utrzymujący się smutek lub lęk. Depresja jest jednak stanem długotrwałym. Często mówi się, ze to stan trwający ponad dwa tygodnie, w którym chory boryka się z poczuciem beznadziei, utratą zainteresowania większością aktywności i drażliwością. Osoby z depresją odczuwają nadmierne poczucie winy i są przekonane o braku własnej wartości; mogą odczuwać pustkę i bezradność, co prowadzi do pojawienia się nawracających myśli o śmierci, a nawet – prób samobójczych. Do objawów behawioralnych zalicza się pozostawanie w łóżku, wycofanie z aktywności społecznej czy ograniczanie aktywności dotychczas dla danej osoby typowych. Somatycznie depresja często wiąże się ze znacznymi wahaniami wagi czy zmianami apetytu, ale też złą jakością snu lub jego brakiem.

Objawów depresji nie należy bagatelizować, ponieważ jak każda inna choroba wymaga prawidłowej diagnozy i wdrożenia skutecznego leczenia❗Ciężka depresja uniemożliwia normalne funkcjonowanie i wyklucza chorego z życia zawodowego, społecznego i rodzinnego.

Jak wspierać osobę chorą na depresję? 🧐

Zacznijmy od tego, że osoba chora może nie być świadoma, że potrzebuje pomocy i wsparcia. Jeżeli zauważamy u bliskich objawy depresji, nie bójmy się zareagować i zaproponować terapię lub wizytę u psychiatry.

Osoby chore mogą źle reagować na komunikaty, które nam wydają się być na miejscu. Źle dobrane słowa i akcje mogą sprawić, że poczują się jeszcze bardziej niezrozumiane. Trzeba też pamiętać, aby nie umniejszać trudności z jakimi zmaga się osoba z depresją i porównywać sytuacji chorego z innymi. Może to może przyczyniać się do odczuwania wzmożonej złości na siebie samego i w efekcie zamknąć drogę do niesienia dalszej pomocy. Musimy być przygotowani na to, że wspieranie osoby chorej na depresje może wymagać od nas bardzo dużych pokładów cierpliwości. 😉

Przede wszystkim nie uszczęśliwiajmy nikogo na siłę: uzgodnijmy kierunek i zakres naszej pomocy z samym potrzebującym. Powinniśmy pamiętać o zostawieniu pewnych aktywności dla osoby chorej, więc nie należy jej we wszystkim wyręczać. Zamiast tego nakłaniajmy chorego łagodnie do podejmowania codziennych aktywności i prostych prac domowych. Starajmy się nie denerwować w razie odmowy!

Unikajmy podważania autorytetu lekarza, a jeżeli tego potrzeba – umacniajmy go i przekonujmy chorego, że warto przyjmować leki i podejmować działania mające na celu powrót do zdrowia. W miarę potrzeby zapewniajmy chorego o tym, że z pewnością wyzdrowieje przy stosowaniu odpowiedniej terapii i zachęcajmy do poszukiwania terapeuty, u którego będzie się czuł zrozumiany i wysłuchany.

Światowa Organizacja Zdrowia rekomenduje dla osób chorych na depresję trzy 45-minutowe sesje aktywności fizycznej w tygodniu. Nie oczekujmy, że chory będzie z ochotą angażował się w duży wysiłek fizyczny, ale zachęcajmy do odbywania, nawet krótkich, spacerów – czy to samotnie, czy razem, ale szanując potrzebę przebywania w ciszy i spokoju.🏃
Zapewniajmy chorego o naszym nieustającym wsparciu; to ważne, aby nie czuł się samotny w trudnym czasie. Uważnie słuchajmy jego wypowiedzi i okazujmy zainteresowanie.
pl_PLPolish